زمانمندی در روایت از مهم‌ترین مباحث مدنظر پژوهشگران بوده است. ژرار ژنت، نظریه‌پرداز ساختارگرای فرانسوی، با تفاوت قائل شدن میان زمان داستان و زمان متن، زمان پریشی را در سه مبحث نظم، تداوم، بسامد ارائه می‌دهد و آن را موجب تأثیرگذاری و جذابیت بیشتر متن می‌داند. هدف این مقاله بررسی زمانمندی، در رمان هزار خورشید تابان بر مبنای نظریه روایت‌شناسی ژرار ژنت است تا بدین‌وسیله به شناخت بهتری نسبت به مؤلفه‌های روایی این رمان برسیم. در این پژوهش که با رویکرد توصیفی_ تحلیلی انجام‌شده است به این نتیجه رسیدیم که خالد حسینی، با گذشته‌نگری درونی و بیرونی به معرفی شخصیت‌ها یا حوادث پرداخته است. رفتن به آینده تنها زمانی رخ می‌دهد که راوی قصد دارد با بیان درگیری ذهنی شخصیت‌ها و آینده‌نگری، سرنوشت آنان را به مخاطب نشان ‌دهد. نویسنده در مبحث تداوم هر چهار حالت آن را به‌کاربرده است. با توجه به طولانی بودن زمان داستانی، نویسنده در زمان روایی بیشتر از حذف و خلاصه گویی استفاده کرده و موجب مثبت شدن شتاب داستان شده است، همچنین با درنگ توصیفی به معرفی شخصیت، مکان و رخدادها دست‌زده و شتاب داستان را منفی کرده است. در مبحث بسامد نیز، نویسنده هر سه نوع آن را به کار برده است. می‌توان گفت نویسنده بنا به لزوم از زمان پریشی استفاده کرده و تنها هدف او، استفاده از جنبه‌ی هنری این تکنیک نبوده است. درمجموع می‌توان گفت روایتگر، ساده‌ترین زمان روایی را برای پیشبرد حوادث داستان انتخاب کرده است.