برون‌گرایی (Extraversion) و درون‌گرایی (Introversion) از جمله صفات شخصیّتی در نظریۀ شخصیّت انسان است. این دیدگاه، توسط کارل گوستاو یونگ در سال ۱۹۲۰ میلادی عمومیّت یافت. پس از یونگ، دیگر نظریه‌پردازان شخصیّت با رویکرد صفات در شخصیّت از جمله هانس آیزنک به موضوع تیپ‌های شخصیّتی پرداختند. هر دو صفت برون‌گرایی و درون‌گرایی، در شخصیّت تمامی انسان‌ها وجود دارد و اغلب به آن به شکل یک زنجیرۀ واحد نگریسته شده است؛ بنابراین، همۀ انسان‌ها هر دو گرایش برون‌گرایی و درون‌گرایی را دارند؛ ولی یکی از آن دو، بر دیگری غالب است و افراد با آن وجه غالب، معرفی می‌شوند. سهراب، یکی از نامدارترین شاعران معاصر است. محتوای سروده‌ها و نوشته‌های او همواره مورد توجه بوده و به شیوه‌های گوناگون مورد نقد و بررسی قرار گرفته است. بسیاری از اندیشه‌های سهراب با مفاهیم روان‌شناختی امروز قابل‌تطبیق‌اند. برای شناخت بهتر شخصیّت او، با بررسی و تحلیل آثار و نوشته‌ها و اشعارش باتکیه بر هشت‌کتاب به روش توصیفی - تحلیلی و تطبیق مفاهیم آن‌ها با تعریف و ویژگی‌های افراد درون‌گرا و برون‌گرا، درپی‌آنیم که شخصیّت سهراب را از این زاویه بنگریم و خواهیم دید سهراب برپایه آثار اصلی و ممتازش و تحلیل روان‌شناختی آن‌ها، شخصیّتی خوش‌بین، امیدوار، عاشق، خردورز، شکرگزار، قانع، ساده‌زیست، اهل تعامل و دوستی است و از همه مهمتر روح طبیعت گرایی، هستی شناسی، آگاه به ارزش وجودی همۀ پدیده‌ها و دگراندیشی، وی را از قاعده به رأس هرم برونگرایی سوق داده است.