ادبیات معاصر را از منظرهای مختلف، ازجمله دیدگاه مکتب‌های ادبی می‌توان بررسی و تحلیل کرد. در این میان، رئالیسم از مکاتبی است که از اواخر نیمه اول قرن نوزدهم وارد ادبیات شد و نویسندگان بسیاری بدان رو آورد‌اند. ورود این مکتب ادبی به ادبیات فارسی ایران با آغاز جنبش مشروطه همراه گردید. در این دوره شاهد حضور شاعران و نویسندگان فراوانی هستیم که به بیان واقعیّات زندگی فردی و اجتماعی در آثار خود پرداخته‌اند که یکی از این شاعران، فروغ فرّخ‌زاد است. هدف از این پژوهش که به‌روش توصیفی- تحلیلی صورت گرفته است، بررسی واقع‌گرایی در اشعار فروغ فرخ‌زاد می‌باشد. نتایج پژوهش حاضر نشان می‌دهد که شاعر در حوزه‌ی پرداختن به واقع‌گرایی در زندگی شخصی خود، به مسایلی چون عشق و ازدواج زودهنگام، ناکامی در ازدواج، دور بودن از فرزند، طرد شدن از سوی خانواده و نقد شعر و شاعری خود نظر داشته است. فرّخ‌زاد در بازنمایی واقعیات سیاسی- اجتماعی روزگار خود که بیشتر تحت تأثیر کودتای 28 مرداد 1333 بود، به نقد برخی از اقشار جامعه از جمله روشنفکران و شاعران پرداخته و اختلافات طبقاتی و بی‌عدالتی در جامعه را مورد نکوهش قرار داده است. اندیشه‌های فمنیستی در اشعار او گویای روحیات مردستیزانه وی و اعتراض او به نادیده گرفتن جایگاه زنان در جامعه‌ی مردسالار دوران اوست. وی در اشعارش به نقد خرافات و برخی باورهای دینی پرداخته است.